, een droom wordt werkelijkheid..

 

Een droom wordt werkelijkheid...

 

Camrace 2006

Lange tijd wilde ik al een meerdaagse wedstrijd zeilen met eigen schip. De Camrace was daar de ultieme mogelijkheid voor.

De ervaringen van zeezeilen zijn altijd ‘beperkt’ gebleven tot in de zuidelijke driehoek van de Noordzee: de jaarlijkse oversteek in het voorjaar, de zomervakanties en eenmaal een reis naar het Limfjord via Oostzee/Kielerkanaal terug.

Nu er veranderingen zijn in de thuissituatie zie ik mijn kans schoon.

De Camrace stond al lange tijd op mijn verlanglijstje. Door de aankoop in 2001 van de ZaZoe, een X-402, en de grondige refit daarna was ik er klaar voor.

Wetende dat het een house kan zijn om ingeschreven te raken, was het spannend wanneer de inschrijving via internet openstond. Dus rond de bewuste dagen elke dag een paar keer kijken en jawel ... als 23e aangemeld! In een paar dagen waren er al 80 inschrijvingen met 145 plaatsen te vergeven.

De Camrace-organisatie had alles perfect georganiseerd. Alleen al de voorbereidingen om aan de veiligheidseisen te voldoen. Eigenlijk niets bijzonders, maar toch ... Bijvoorbeeld een jerrycan van 10 liter, waar 9 liter vers drinkwater in moet zitten! Spalkmateriaal en het Oranjekruisboekje; heeft u het aan boord?

In het weekend voor de race 7,8 en 9 juli (Sail Sint-Annaland weekend) brengen we de ZaZoe weg met Maarten, Emiel, Philip en de Japanse gast van Philip en mij.

Vrijdag om 14.00 vertrekken we met het volle tij mee naar de Roompot waar we om 19.00 zee kiezen. De tocht verloopt voorspoedig en onze Japanse gast vindt het allemaal geweldig.

Alles is bezeild, helaas niet zodanig dat de spi erop kan. Zondagmorgen met het licht worden lopen we het Westgat binnen. En om 10.00 uur liggen we afgemeerd in de jachthaven van Lauwersoog met 130 mijl op de teller.

Op donderdagavond 13 juli in de auto met Maarten en Emiel. We zijn om 22.00 uur in Lauwersoog en het gaat kriebelen. De vrijdag gebruiken we om de laatste dingetjes en boodschappen te doen en ja ... de jerrycan met vers drinkwater te vullen. Nadat de uitrustingslijst is goedgekeurd en we de bemanningslijst hebben ingeleverd, ontvangen we onze startvlag voor startgroep zwart.

Zaterdagmorgen komen Filip en Dennis de twee voordekkers aan boord. Nu zijn we compleet.

Om 9.00 uur krijgen we de laatste instructies op de schippersmeeting. En we worden bijgepraat over het komende weer.

Een hogedrukgebied zal tijdens de race van west naar oost voorbijtrekken met alle ongemakken die daarbij komen kijken. En dat is dan niet zo zeer de windsterkte maar meer de windstilte. Wat is tactiek? Gaan we linksom? In de verwachting uit de windstilte te blijven en in de hoop dat het hoog snel overtrekt? Of rechtsom langs de Deense kust? Of kiezen we toch voor de directe runline naar Noorwegen? We kiezen voor de laatste optie.

Om 13.00 uur zijn we niet meer te houden. We gaan naar buiten om ons voor te bereiden op de start om 14.50 uur. Er staat een 20 kn-wind, dus een lekkere 4, dus voltuig kan net. En ja ... dan gaat het beginnen. We zijn allemaal gespannen tot in onze tenen.Wanneer het startschot valt, gaan we als zesde over de lijn van de 30 in onze startgroep. Niet verkeerd.

En dan wordt het close racing. Dan weet je waarom je een zeilboot hebt. De adrenaline pompt door mijn lijf. Na een kwartier moet de genua eraf, want het wordt aan de wind en kruisend het Westgat uit. Dus gelijk de high aspect erop. Filip en Dennis wisselen perfect het voorzeil en dit geeft geen noemenswaardig verlies in positie.

Nu kunnen we rond de boei en loeven en we gaan scherp aan de wind het kruisrak in. Omdat we de laatste klasse waren die startte, lopen we nu in op de eerder gestarte klassen. Dat zijn zo’n 100 deelnemers. Het is een machtig gezicht om door het veld naar de bovenwindse boei op te kruisen. Dennis op de boeg voor aanwijzingen, Maarten aan de genua-lier, Emiel aan de grootschoot en Philip voor de bakstagen. Het loopt als een geoliede machine. Na tig keer overstag gaan, weet Maarten niet meer wat stuurboord of bakboord is. Hij is helemaal dol gedraaid aan de genua-lier, maar we have fun.

Eigenlijk is het van de gekke. We hebben drie nachten voor de boeg en zijn net in de weer of we nu de beslissende move moeten maken voor een overwinning.

Na de WG-boei is het bezeild en gaan we in een gestrekte koers hoog aan de wind op de passage van de TE-route af.

We trimmen de zeilen, zetten wat extra spanning op de grootzeilval en dan gebeurt het ergste ... het grootzeil scheurt in de top ongeveer 1 meter van de tophoek, shit!

Wat nu? Laten we grootzeil zakken en gaan we terug naar Lauwersoog, einde Camrace! Of minder spanning op de val en doorgaan? Immers de top blijft aan elkaar door het voor en achterlijk. Ik besluit tot het laatste en we gaan door.

De eerste nacht, zaterdagnacht, is een schitterende nacht; perfect aan de windse koers, precies op de runline.

Een schitterend gezicht: enkele toplichtjes voor ons en een lang koord van rode lichtjes achter ons. Die nacht zitten Dennis en Philip buiten op wacht en zien het fenomeen noorderlicht, niet wetende dat dat iets bijzonders is, lichtgroene lichtslierten. Baal ervan dat ze mij niet wakker hebben gemaakt, maar een en ander is op foto vastgelegd.

De tweede nacht, zondagnacht, zitten we in de kern van het hoog en hebben een windstilte. Erg frusterend, de overige bemanning kan er beter mee omgaan dan ik.

Zondagmiddag zet de wind lekker door. We zitten dan in het Skagerrak met de light spie erop. De wind trekt verder aan en de golven bouwen op, nog steeds een bakstag-wind. Het gaat perfect! Met twee vingers in de neus scheuren we door.

Eind van de middag is de wind te veel toegenomen. We maken een spiewissel. De heavy gaat omhoog: een perfecte wissel weer van onze voordekkers.

De wind neemt nog verder toe tot 30kn met uitschieters naar 34kn. Dit is zeilen waar ik altijd van gedroomd heb. We lopen gemiddeld 12 kn en hebben een top van 14 kn. Onder een stralende hemel bakstag-wind en mooie gelijkmatige hoge golven die links en recht sissend breken. Om de zoveel golven komt er zo’n joekel aan en op zo’n moment klokken we 14 kn.

Maar ja, aan alles komt een eind. We moeten onze koers verleggen en moeten verder bakboord uit, maar nu moet de spie eraf. We vallen af en varen een moment voor de wind. In no time hebben de voordekkers de spie naar beneden. Maarten en Emiel sleuren als een bezetene de spie door het luik naar binnen. Wederom weer een perfecte drop. High aspect naar boven en gaan met die banaan.

Dinsdagmorgen nog één uur van de finish verwijderd, draait de wind !@#$%^&* en moeten we alsnog kruisen, zodat we om 11.38 uur over de finish glijden.

Aangekomen in de haven, zijn we de 26e die binnenvaren, niet verkeerd.

Uiteindelijk zijn we in onze klasse 16e van de 30. We hadden hoger ingezet, maar dat mag de pret niet drukken. Het was een schitterende reis met een perfect team!

Woensdag om 12.35 uur komt de Betty Boop over de finish met onze zeilkennissen uit Tholen: Ad, Marjan, Kees en Adri. We wachten ze op, wanneer ze het fjord in varen. Terwijl we hoog van de rotsen roepen, zwaaien we ze toe. Voor Ad en Marjan is het de derde keer dat ze de Camrace varen.

En ja ... dan is het ons kent ons. Hup, een welkomsttaartje voor de Betty Boop en vieren onze behouden aankomst.

’s Avonds gaan we de plaatselijke horeca verkennen. Waar aanvankelijk de Noren behouden zijn, lukt het ons toch om het lokale eetcafé – waar live een eenmansband speelt – op z’n kop te zetten. De tafels en stoelen gaan aan de kant en de voetjes van de vloer. Het wordt een onvergetelijke avond. Na afloop bedankt de uitbaatster ons voor het omzetverhogende sfeertje.

Donderdag om 12.00 uur varen we als eerbetoon in kiellinie langs het voormalige huis van Colin Archer om daarna naar een ander locatie te varen, waar de BBQ en prijsuitreiking plaatsvinden. Een perfect georganiseerde BBQ! Moet ook wel, want om 140 boten met gemiddeld vier personen bemanning te eten te geven, is iets anders dan de club-BBQ.

Maar ja, dan kruipt het bloed waar het niet gaan kan ... we liggen immers al vanaf dinsdagmorgen in de haven. We besluiten gezamenlijk om direct na de BBQ te vertrekken. Dat doen we dan ook om 21.00 uur met als eindbestemming Kopenhagen, waar de bemanningswissel plaatsvindt.

Van donderdagnacht tot het aanlopen van Kopenhagen half de tijd op de motor gezeild. We wilden een gemiddelde snelheid van 5 kn aanhouden om op tijd aan te komen. Maar wanneer het wind tegen is, is er ook meestal tegenstroom op de Oostzee, nu dus ook. Zaterdag omstreeks 12.00 uur lopen we Kopenhagen binnen. We meren af in de jachthaven vlak bij de Zeemeermin van Kopenhagen. Philips vrouw Nanncy is inmiddels gearriveerd. Zaterdagavond met z’n allen een stukje Kopenhagen verkennen en op een terras hangen aan de Newhafen.

Zondag, de bemanning heeft een vlucht voor 17.00 uur vanaf Kopenhagen Airport, dus voldoende tijd voor schoonschip en een afscheidslunch in een dichtbijzijnde sushi-bar.

We hebben het wel eens over lopende-band-voedsel, maar hier kwam het dus echt voorbij op een lopende band, wel grappig, maar ook heel lekker.

Maandag- en dinsdagochtend verkennen we Kopenhagen, eerst met de Hop on Hop off bus voor een quick tour. We lijken wel een stel Japanners (komen we overigens veel tegen).

Kopenhagen is een schitterende stad. Ik wil er beslist nog een keer naartoe.

Aanvankelijk wilden we woensdagochtend vroeg vertrekken, maar ja het kriebelt weer.

Na de dieselvoorraad te hebben aangevuld, vertrekken we naar Kiel.

Woensdagavond omstreeks 20.00 uur meren we af bij de sluis die ons de volgende dag zal schutten het Kielerkanaal in.

Donderdag varen we in een ruk door naar Kockshafen waar we om 20.00 uur aankomen.

Van Brunsbuttel naar Kockshaffen hebben we tij van 3 kn mee, op de Elbe + 6 kn, bootsnelheid maakt 9 kn over de grond, dat schiet op.

Vrijdagmorgen vroeg 5.00 uur, het begint net licht te worden, vertrekken we op de motor met tij mee richting Noorderney. We zijn niet alleen, een sliert van 15 jachten vaart dezelfde richting. Om 12.00 uur vallen we in een dichte tot zeer dichte mist. Maar net op het moment dat we de Wezer willen oversteken, trekt de mist gelukkig op.

Zaterdagochtend, nee eigenlijk -nacht, om 3.00 uur vertrekken we om ook weer met het tij naar buiten te spoelen. De verlichte boeien geven een goed beeld hoe de geul loopt. Het is goed op het zicht te kunnen navigeren. We zien namelijk op de plotter dat – ondanks dat de kaart één jaar oud is – de betonning zeker 50 meter is verschoven. Om 15.00 uur liggen we weer vast in de jachthaven van Lauwersoog. Precies 14 dagen. We hebben het gehaald. Ik moest namelijk op 29 juli terug zijn om mijn jongste zoon Niels op te halen van zijn vakantieadres. Hij zal mij de komende 14 dagen vergezellen naar de thuishaven.

Dus zaterdag om 17.00 nog in de auto, Niels in Renesse ophalen en naar huis voor een lekkere nachtrust en een heerlijk bad op zondagmorgen. Om ca. 13.00 uur vertrekken we met de auto en de rubberboot op het dak en nog wat andere toeruitrustingsstukken terug naar Lauwersoog.

Groot is mijn verbazing, wanneer we om 18.00 uur over de zeedijk rijden in Lauwersoog, om de ZaZoe versierd met vlaggen en ballonnen te zien liggen! We lopen over de steiger en bijna aangekomen bij de ZaZoe zingen Philip en Nancy lang zal hij leven. Een taart met kaarsjes en champagne vallen mij ten deel. Ik word 46 jaar vandaag en krijg het mooiste cadeau dat ik me kan voorstellen, het wordt me eventjes te veel.

 

Emiel, Maarten, Philip, Dennis en Nancy, het was een reis om nooit te vergeten en met een slot zoals dat alleen in sprookjes kan.

Bedankt en over twee jaar weer, maar dan met een extra opstapper!

 

Tholen 26-8-2006

 

Ad de Korte

Schipper SY ZaZoe

Ned 3777