Livingston Seagull II

 

Een verslag van Linda Kleiwegt en Kees Staal aan boord van de Jonathan Livingston Seagull II, deelnemers aan de elfde editie van de Colin Archer Memorial Race.

Voor de start
Eindelijk is het dan zover: de start van de C.A.M. race 2002 morgenvroeg. Leendert en Linda brachten champagne mee om straks in Larvik onze aankomst te vieren en daar gaan we voor.

Ons Duits bemanningslid, Benedict Boese (vriend van Andries en goede zeiler), is per trein vanuit Flensburg naar Lauwersoog gekomen en heeft er zeven uur reizen voor over gehad om deze reis mee te maken. Als Anne-Jan en Keest Staal ook aan boord zijn we compleet en kan de wedstrijd voor wat ons betreft beginnen. We kunnen niet wachten tot het startschot klinkt en hopen dat alle deelnemers een fantastische, veilige trip hebben. We zien elkaar in Larvik! Vaar maar achter ons aan. (grapje).

Na de start
Voor zo'n start is het altijd spannend. De een hijst zijn zeilen al direct, de ander wacht er nog even mee. Wij waren zo bezig met het zetten van de halfwinder dat we iets te laat zijn gestart!

Het is wel een schitterend gezicht al die halfwinders en spinakers. Het is een grote kleurenmassa. Onze schipper staat geconcentreerd aan het roer. Nu anderhalf uur na de start valt het wedstrijdveld wat uit elkaar. Niet te geloven dat straks iedereen uit zicht zal zijn. We zijn erg benieuwd hoe iedereen het onderweg heeft. Wij genieten! We zijn eindelijk op weg naar Larvik.

Na de eerste nacht
Gisterenavond zagen we een prachtige zonsondergang. Het was redelijk weer en de deining had een vriendelijk karakter. De zonnestralen op de zeiljachten achter onsgaven een schitterend schouwspel. Om een uur of negen begon het te regenen en dat is de hele nacht zo gebleven.

Kees en Andries hadden nachtdienst in een stikdonkere nacht. Om een uur of drie s'nachts gingen we ineens overstag. En gelijk daarop nog een keer. We sleepten door het water een stuk dekzeil van een vrachtschip mee van wel 10 meter! Het bleef achter de kiel hangen. Andries heeft een paar keer overstag te gaan geprobeerd om het dekzeil kwijt te raken want het was te stug om te snijden. Het scheelde natuurlijk ook enorm in de snelheid. Uiteindelijk kwam het los en dreef weg. "ook rommel op zee"

De vierde dag is het vandaag
Dinsdag. We varen nu tussen twee kusten, de Noorse en de Deense kust. We zitten met z'n vijven boven op het dek en het is al aangenaam toeven in het zonnetje van zeven uur in de ochtend. Met deze wind koersen we in zeven uur naar de finish toe, en de stemming is erg positief. We hebben ons geheime wapen uit, de zelfgebouwde boegspriet en met de halfwinder erop gaat het snel. We zien een aantal boten om ons heen en voor het gevoel geven we die op het moment het nakijken, erg leuk. Als je nu denkt dat er in zo'n nacht verder niet veel te beleven valt, dan heb je het mis. Ineens hoor je alarm op de marifoon, een nood oproep?? Ja wel een nood oproep en heel veel onzin verhalen, maar van een vrouw die dronken is.........tja, drank op het water bespaar je de kater denk je dan. Of een buitenlandse stem die ineens roept:"God bless you all, sailors! Vervolgens reageren vele andere boten in de buurt met "Amen". Tja dat laatste is toch wel grappig zo in de holst van de nacht uit het niets.

Naar de finish
We zijn er! Het werd nog spannend. We zagen overal weer boten verschijnen en zo dicht bij de finish worden we nog fanatieker. Er stond windkracht vier tot vijf en met de haflwinder hebben we zelfs even tien knopen gehaald! Om een uur of vijf zagen we dat we na drie en halve dag ineens heuveltoppen aan de horizon. Noorwegen was in zicht! Eigenlijk vind ik het jammer dat we al bijna zijn. We hebben fantastisch gezeild, de prachtige zonsondergangen en zonsopkomsten gehad. Er heerst nu een sfeer die iets weg heeft van oud en nieuw. Het was nog even dringen bij de finishlijn en dat was even de reden tot lichte paniek omdat er voor een X-yacht voer die wij probeerde in te halen. Naast ons voer op dat moment de Shaula ( 45 voet, dus die voer in een andere klasse) en die had even een probleem met de spinakker. Het was een zeer spannende finish! Shaula was ons slechts twee seconde voor! We finishten om 19.34 en 57 seconde, dat is 79 uur na de start in Lauwersoog. In de haven heerste een feestelijke sfeer. Er was live muziek en wapperden over de vlaggen van de sponsoren. We zijn derde geworden in onze klasse. De late start heeft ons geen plaats gekost en we kunnen trots zijn op onszelf en op ons schip. Er komen nog steeds boten binnen en dat wel even zo blijven want er staat op dit moment heel weinig wind. We hebben ons voorgenomen om voor alle boten die na de 110 uur zeilen finishen (na die tijd wordt men gediskwalificeerd) luid te applaudisseren.

Woensdag
Geen dienst aan boord en geen zeilmanoeuvres. Een dagje rust, Annejan en Kees pakken de hengels op en halen een flinke donderkop en twee keer een kabeljouw boven. Zo langzaam aan komen er steeds weer boten binnen, verbazend nog hoeveel grote jachten, het begint steeds gezelliger te worden in de haven. Schitterend is het om te horen wat voor geweldig excuses vele boten hebben dat ze later finishten. Duidelijk werd dat in deze race vooral de keuze van onze koers zo belangrijk werd voor de plaast in het eindklassement.

Donderdag
Vandaag wat aan het uit slapen en om half twaalf krijgen we het bericht dat alle boten zich moeten klaarmaken om over een kwartiertje de haven uit te zijn en om 12 uur met alle boten de Parade of Sails te varen. Overal om ons heen zo'n 100 boten achter elkaar. Om 12 uur varen we dan in 1 rechte lijn van zo'n 2 mijl achter elkaar aan, naar Larvik, langs het kerkje waar Collin Archer zelf begraven ligt, de parade is een eerbetoon aan deze vermaarde jacht ontwerper. Dan gaan we met z'n allen aan de barbecue aan lange tafels zitten en worden de prijzen uitgereikt en krijgen wij ook onze 3e plaats overhandigd, op een podium nog wel. Na de prijs uitreiking is de barbecue daar en halen we 't vlees en de aardappelsalade, best lekker. Er wordt het nodige gedronken en de stemming komt er steeds meer in, gezellig, met zo'n 700 personen barbecuen. Om 22.40 uur met volle buik varen we de haven uit de nacht in, op weg naar Skagen Denemarken (+/- 80 mijl varen) waar mijn moeder Ida en zus Irene met vriendinnetje aan boord krijgen voor de start van onze vakantie. De wedstrijdbemanning vertrekt met de auto richting Groningen. De Colin Archer Memorial Race was geweldig maar heel snel voorbij. We doen vast weer mee met de C.A.M. race 2004!!!!!!!!!!

Het bestuur wil hierbij Linda Kleiwegt en Kees Staal bedanken voor het terbeschikking stellen van dit reisverslag.

Wie volgt er in 2004?